Οι βόρειες χώρες εκ πρώτης όψεως μας φαίνονται βαρετές. Ίδια κτήρια, ίδια παρτέρια, καθαρά πεζοδρόμια, γκρίζα χρώματα, σταθερά δρομολόγια, τυπικά ωράρια… Ο μηχανισμός είναι «καλολαδωμένος» και δουλεύει ρολόι. Έτσι μου φαίνονταν όλα τις πρώτες μου μέρες εδώ.. Είναι όμως όντως όλα ίδια και βαρετά; Αναρωτήθηκα σήμερα, ποιος είναι ο λόγος για να είναι όλα έτσι.. Τι είναι αυτό που βάζει χρώμα σε μια τέτοια ζωή;
Τότε σκέφτηκα την πρώτη φορά που αντίκρισα το σπίτι που θα έμενα για τους υπόλοιπους 6 μήνες -δύσκολα θα το ξεχώριζα απ’ τα άλλα αν δεν είχε πάνω νουμεράκι. Θυμήθηκα την πρώτη εντύπωση που μου έκανε το συγκρότημα κτηρίων στο οποίο δουλεύω και οι άνθρωποι μέσα στα γραφεία με τα περίεργα ονόματα που δούλευαν εκεί -δεν κατάφερα να συγκρατήσω σχεδόν κανένα την πρώτη μέρα. Έφερα στο μυαλό μου και τις πρώτες βδομάδες που πήγαινα στον σταθμό να περιμένω «το επόμενο» βολικό βαγόνι, αλλά και την βαρεμάρα μου να σηκωθώ Σαββάτο πρωί να κατέβω στη κεντρική λαϊκή γιατί, μέσα στη βδομάδα, καταλήγοντας σπίτι στις 6, ήταν αδύνατο να έχω ήδη ψωνίσει στα μαγαζιά που κλείνουν στις 5!
Μετά, σύγκρινα τα προσεχή σχέδιά μου και την παρούσα καθημερινότητα μου με τις αναμνήσεις αυτών των εντυπώσεων: το κτήριό μου στη δουλειά, μου φαίνεται πιο όμορφο και φιλικό απ’ όλα τα άλλα στη περιοχή. Κάθε πρωί που μπαίνω μέσα μου λέει καλημέρα τουλάχιστον 20 φορές πριν κάτσω στην καρέκλα μου – ναι, ναι, ένας-ένας όλοι αυτοί η άνθρωποι με τα περίεργα ονόματα μου λένε «Χούιτε Μόρχεν» λες και είμαι πρόσωπο υψίστης σημασίας. Μετά τη δουλειά, δε πάω πλέον να περιμένω «το επόμενο» οποιοδήποτε βαγόνι, αλλά παίρνω ένα συγκεκριμένο (το 3ο) και σε μια συγκεκριμένη ώρα μάλιστα –γιατί; Μα, μέσα με περιμένει ο Μάνουελ που το παίρνει από την διπλανή πόλη, το Delft, και γυρνάμε σπίτι παρεούλα! Ούτε και το Σάββατο βαριέμαι πλέον να σηκωθώ. Ίσα-ίσα το περιμένω πως και πως, γιατί ξέρω ότι θα χω παρεάκι στη βόλτα και θα δοκιμάσω και ΠΑΛΙ τις τέλειες ζεστές βάφλες με λιωμένη καραμέλα!!! Χμ, όσο για το σπίτι μου.. μμ.. ακόμα τυχαίνει κάποια βράδια να προσπαθώ να «διαρρήξω» τους γείτονες, εκτός και αν είναι σπίτι ο Thomas, ο γερμανός συγκάτοικός μου, και έχει ανοικτό το φως στο δωμάτιό του που αντιφεγγίζει μπλε (!) κι έτσι το καταλαβαίνω αμέσως. Εννοείται πως τότε δε χάνω ευκαιρία να του μπαστακωθώ κάνα μισαωράκι εκεί μέσα ρωτώντας τον συνέχεια ότι μου κατέβει στο κεφάλι και απολαμβάνοντας τις εκφράσεις που παίρνει το πρόσωπο του με αυτά που ακούει :Ρ.
Έτσι που λέτε, ίσως να είναι όλα ίδια, ίσως να είναι ώρες-ώρες βαρετά και κάπως γκρίζα όταν βρέχει, αλλά οι άνθρωποι που συναντάς και ο τρόπος που επικοινωνείς μαζί τους κάνει το κάθε τι ξεχωριστό. Από εσένα, την κοινωνικότητά σου και την προσέγγισή σου στη ζωή εξαρτάται το πώς θα περάσεις, όπου κι αν βρεθείς. Και καταλήγοντας με μια απάντηση που έδωσα στον εαυτό μου στην ερώτηση περί των βόρειων χωρών γενικότερα: Ίσως, εκεί η έλλειψη της ευκολίας των κοινωνικών συναναστροφών σε ηλιόλουστο εξωτερικό περιβάλλον κάνει τις ανθρώπινες σχέσεις πιο βαθιές. Θέλει περισσότερο κόπο για να γνωρίσεις κόσμο ή και να κάνεις φίλους, δεν είναι όμως δα κι αδύνατο. Η ομοιομορφία των κτηρίων μειώνει την σημασία τους ως παράγοντα ευτυχίας. Το μαργαριτάρι είναι αυτό που βρίσκεται μέσα τους. Οι άνθρωποι. Κι αυτό που έχεις να κάνεις εδώ, είναι να γίνεις δύτης, μαργαριταροξετρυπωτής!!! :Ρ Να βάλεις τα δυνατά σου και να δεις τα όρια σου, όταν οι συνθήκες δυσκολεύουν. Και ΑΥΤΟ έχει πάντα πλάκα και είναι η αγαπημένη μου ασχολία στη ζωή ως τώρα :) .
Πολύ όμορφο ποστάκι, και συμφωνώ απόλυτα. Επίσης από αυτή η επισημότητα που σου δείχνουν φαίνεται και ο σεβασμός τους προς τους άλλους. Πολύ ανεβασιάρικο, σαν ένα μανιφέστο τρόπου ζωής :)