“10-15% of pearl divers die every year..”

Made me think of that previous post of mine (Pearl diving!). If making a figurative parallelism that would mean… hmmm..

• 1 potato
• 1 onion
• 250 gr small white mushrooms from AH
• A spoon of butter
• A spoon of flour
• 1 cup of milk
• 1 cup of water
• Half cup of wine [whatever's left from last night's party ;)]
• 1 egg
• 1-2 spoons of mayonnaise
• Fresh dille
• Salt
• Pepper

Cut potato, onion and mashrooms in small pieces. Melt the butter in a pan. Add the veggies. Mix. Close with a lid and let ‘em fry/boil for 3′-5′. Add flour. Mix. Add milk. Mix. Add water. Mix. Close with the lid and let it boil for 5′-10′. Add wine. Mix. Let it boil for 3′.

In a cup, mix salt, pepper, egg and mayo. Switch off the fire. Add the mayo-egg mixture in the pan. Close with lid and let it cool down for 5′.

Serve with freshly cut dill on top of each plate of soup. Goes well with crouton.

Enjoy! ;)

You want to escape. You need a window of opportunity. You look for something  yet unspecified in your mind.

You decide!

You search, you find, you are assessed; once, twice, three, four, twenty times and finally you get it. You are matched. Excited. Anxious. You are saying goodbyes one night and hellos just the next one.  You leave behind people and places you love and have in front of you people and places that you will love even more!

You now go to work everyday. Create, learn, get bored at endless meetings or excited at important appointments. You start understanding this strange language. You even talk it a bit. You plan and spend your weekends and holidays with your new “family”. You miss your independency and your “home”  when you are back to your parents for Christmas or Easter. Your life is an adventure, a comedy, a tragedy, a love story, a parody, a horror-film and a sweet social serial all in one. You live intensively. You think a lot, you drink a lot, you cry a lot, you laugh a lot. Three months? Six months? One year? All of them fly as fast as a single moment.

It’s time to decide again. You have grown older, wiser, more experienced.  Does that make decisions any easier? All you face is a chaos. Again. The world is even bigger, wilder, more challenging, more diverse. At least you now have a plus one “homeland” and a friend in almost any part of the world. That makes it worth it.

Goed gedaan! ;)

Website: http://www.oxegen.ie/2008/

When? 10th, 11th and 12th of July 2009

Where? Ireland, Dublin, Punchestown

Line Up: The Killers, Snow Patrol, Bloc Party, Blur, Yeah Yeah Yeahs, Kings of Leon, Razorlight, Jason Mraz,Nick Cave and the Bad Seeds, The Ting Tings, Katy Perry, Elbow, Pendulum, The Script, White Lies, Pete Doherty and Fight Like Apes

T in the Park

When: July Thursday 9 – Sunday 12

Where: Balado, Kinross-shire, Scotland

What: Razorlight, Elbow and Yeah Yeah Yeahs, Pendulum, Pete Doherty and White Lies, the killers, nick cave, Blur

Tickets: £68.50 day tickets, £137 weekend tickets without camping, £160 weekend camping tickets (including access to the arena on Friday). Festival goers who have weekend camping tickets will be able to upgrade their ticket package to include access to the campsite on Thursday.

Website: www.tinthepark.com

WERCHTER 2009

Thurs 2 – Sun 5 July 2009

Leuven, Belgium

Coldplay, The Killers, Oasis, Franz Ferdinand, Metallica, Placebo, Bloc Party, Kings of Leon, Limp Bizkit, Dave Matthews Band, The Streets, Elbow, Amy Macdonald, Mastodon and Laurent Garnier

http://www.rockwerchter.be/RW2008/site/index.asp

ROSKILDE ’09

Coldplay, Slipknot, Madness, Amon Amarth, Satyricon, Deichkind, Dungen, Down, Get Well Soon, Darkane,Marnie Stern, Cancer Bats, Skambankt, Baddies and The Soft Pack

When? Thursday 2 July 2009 – Sunday 5 July 2009 , warm up since june 28th

Where? Dyrskuepladsen, Darupvej, 4000 Roskilde, Denmark Show on Map

Tel:      +45 46 36 66 13

Web: www.roskilde-festival.dk

Sziget 2009

12-17 AUGUST 2009, ÓBUDAI ISLAND

http://www.sziget.hu/festival_english

Ruis Rock 2009

http://www.ruisrock.fi/index_en.php

Turku, Finland

3-5 July 2009

Tickets: 3-days 105 euro

International bands: SLIPKNOT (US), DISTURBED (USA), VOLBEAT (DEN), MEW (DEN), NEUROSIS (US), IN FLAMES (SWE), THE SOUNDS (SWE), CALEXICO (USA), !!! (US) , GOGOL BORDELLO (US), LADYTRON (UK), MINDLESS SELF INDULGENCE (US), PILGRIMZ (DEN) , THE GASLIGHT ANTHEM (US), THE LIVING END (AU), THE WILDHEARTS (UK)

Finnish bands: AMORPHIS, APULANTA, CMX , EGOTRIPPI , EPPU NORMAALI , KOTITEOLLISUUS, MAIJA , VILKKUMAA, MOKOMA, PMMP , SCANDINAVIAN MUSIC GROUP , TEHOSEKOITIN

PinkPop Festival ’09

http://www.pinkpop.nl/page.php?pagID=468

Date: Saturday 30th May – Monday 1st June 09

Location: Landgraaf, Limburg, Netherlands

Cost: 140 euro, 75 euro for day ticke

LineUp: Bruce Springsteen & The E   Street Band, The Killers,   Depeche Mode,Placebo, Franz Ferdinand, The Kooks,  Novastar, Amy MacDonald, Katty Perry, The Ting-Tins, James Morisson, etc

LowLands 2009

Date: 21 22 and 23 August 2009

Line Up: Arctic Monkeys, Basement Jaxx, Bloc Party, Bon Iver, Boys Noize, Crookers, Enter Shikari, Sonata Arctica, The Prodigy

Where: Walibi World, Biddinghuizen, The Netherlands

Tickets: €150,- including €10,- service costs (3 days festival, incl. camping with tent, parking, shuttle bus)

ROCKWAVE 2009

http://www.rockwavefestival.gr/home/

Where? Terra Vibe Park in Malakasa, just outside Athens

When? 27 – 30 June.

LineUp: Placebo, The Killers, Moby, Slipknot, Duffy, Arch Enemy, Gogol Bordello, Mastodon, W.A.S.P., Monster Magnet, Voivod, Motley Crue and Lauren Harris

Tickets:
1 day tickets – €49.50
2 day tickets for 27 & 28 June (Placebo & The Killers) – €93.50
2 day tickets 29 & 30 June (Motley Crue & Slipknot) – €93.50
Four day tickets – €132.00
Camping is included in the multi-day tickets.

The Northern countries at first glance seem to be really boring. Same buildings, same flower-beds, clean sidewalks, gray colours, fixed routes, precise timetables…  The mechanism is «well greased» and works smoothly. This is how everything seemed to be during my first days here in Netherlands.. But is everything indeed so “same” and boring? I was wondering today: what is the reason that it is the way it is.. What adds colour to a life like this?

That was when I recalled my first days in this country. My first thoughts when I saw the house I would stay in for the 6 following months –I would hardly distinguish it from the rest standing nearby if it had no number on it. I also remembered my first impression at the sight of the building of my office and my worries about the people working inside – not being able to hold in mind almost any of their names (or even faces in few cases) the first day I felt really ashamed. Going home after work? I was just heading to the station and waiting for the «next» train, entering a random wagon. Oh yeah, and of course Saturday’s market at Blaak! That one was an obligation. It was impossible to go for shopping during the weekdays, when coming home at 6. The shops close at 5!

Next step, I started comparing my plans for near future and my current everyday reality to my memories: the building of my office seems to be the most beautiful and friendly from any other in the area. Every morning this building is greeting me at least 20 times before I sit in my chair – yes, yes, one by one all these people with the strange names address me a friendly «Goedemorgen» every single morning like if I was a person of utmost importance. After work, I am in a hurry to catch up not just a random «next» wagon, but a very concrete one (the 3rd) and at a specific time – why? Cause Manuel who’s working in Delft (a city nearby) is inside, waiting for me to travel home together! Neither Saturdays’ awakening is boring any more. On the contrary, I am looking forward to these Saturday walks at the market in order to meet the rest of my friends and taste the “Stroopwafels” with the warm melt caramel AGAIN!!! Hmmm, as for my house .. umm.. It still happens some nights that I am trying to break into my neighbours doors, unless Thomas, my German roommate, is at home and I can see the unmistakeable light blue (!) light coming out of his bedroom. If that is the case, I never miss the opportunity to step into his room and stay at the door asking whatever comes to my mind, enjoying the expressions of his face at every upcoming question :P

So, as I said, it might be that everything looks the same, perhaps even boring from time to time and rather gray when it rains, but the people you meet and the way you communicate with them is that makes everything special. The way we spend our time, wherever we end up, depends on us, our sociability and our approach to life.

Summarizing, I’d like to give an answer to myself on that question concerning the northern countries in general: It may be that here, the lack of ease of social interaction in a sunny “outside” environment makes human relationships deeper. More effort is needed to meet people and make friends, but it is not impossible. The uniformity of the buildings diminish their importance as a factor of happiness. The pearl is what is inside them. People. And what we have to do here is to become divers, pearl-divers! Strain our strengths and find out our limits out of our circle of comfort. And THIS is always a fun thing to do; thus my favourite occupation in life so far :) .

Τότε σκέφτηκα την πρώτη φορά που αντίκρισα το σπίτι που θα έμενα για τους υπόλοιπους 6 μήνες -δύσκολα θα το ξεχώριζα απ’ τα άλλα αν δεν είχε πάνω νουμεράκι. Θυμήθηκα την πρώτη εντύπωση που μου έκανε το συγκρότημα κτηρίων στο οποίο δουλεύω και οι άνθρωποι μέσα στα γραφεία με τα περίεργα ονόματα που δούλευαν εκεί -δεν κατάφερα να συγκρατήσω σχεδόν κανένα την πρώτη μέρα. Έφερα στο μυαλό μου και τις πρώτες βδομάδες που πήγαινα στον σταθμό να περιμένω «το επόμενο» βολικό βαγόνι, αλλά και την βαρεμάρα μου να σηκωθώ Σαββάτο πρωί να κατέβω στη κεντρική λαϊκή γιατί, μέσα στη βδομάδα, καταλήγοντας σπίτι στις 6, ήταν αδύνατο να έχω ήδη ψωνίσει στα μαγαζιά που κλείνουν στις 5!

Μετά, σύγκρινα τα προσεχή σχέδιά μου και την παρούσα καθημερινότητα μου με τις αναμνήσεις αυτών των εντυπώσεων: το κτήριό μου στη δουλειά, μου φαίνεται πιο όμορφο και φιλικό απ’ όλα τα άλλα στη περιοχή. Κάθε πρωί που μπαίνω μέσα μου λέει καλημέρα τουλάχιστον 20 φορές πριν κάτσω στην καρέκλα μου – ναι, ναι, ένας-ένας όλοι αυτοί η άνθρωποι με τα περίεργα ονόματα μου λένε «Χούιτε Μόρχεν» λες και είμαι πρόσωπο υψίστης σημασίας. Μετά τη δουλειά, δε πάω πλέον να περιμένω «το επόμενο» οποιοδήποτε βαγόνι, αλλά παίρνω ένα συγκεκριμένο (το 3ο) και σε μια συγκεκριμένη ώρα μάλιστα –γιατί; Μα, μέσα με περιμένει ο Μάνουελ που το παίρνει από την διπλανή πόλη, το Delft, και γυρνάμε σπίτι παρεούλα! Ούτε και το Σάββατο βαριέμαι πλέον να σηκωθώ. Ίσα-ίσα το περιμένω πως και πως, γιατί ξέρω ότι θα χω παρεάκι στη βόλτα και θα δοκιμάσω και ΠΑΛΙ τις τέλειες ζεστές βάφλες με λιωμένη καραμέλα!!! Χμ, όσο για το σπίτι μου.. μμ.. ακόμα τυχαίνει κάποια βράδια να προσπαθώ να «διαρρήξω» τους γείτονες, εκτός και αν είναι σπίτι ο Thomas, ο γερμανός συγκάτοικός μου, και έχει ανοικτό το φως στο δωμάτιό του που αντιφεγγίζει μπλε (!) κι έτσι το καταλαβαίνω αμέσως. Εννοείται πως τότε δε χάνω ευκαιρία να του μπαστακωθώ κάνα μισαωράκι εκεί μέσα ρωτώντας τον συνέχεια ότι μου κατέβει στο κεφάλι και απολαμβάνοντας τις εκφράσεις που παίρνει το πρόσωπο του με αυτά που ακούει :Ρ.

Έτσι που λέτε, ίσως να είναι όλα ίδια, ίσως να είναι ώρες-ώρες βαρετά και κάπως γκρίζα όταν βρέχει, αλλά οι άνθρωποι που συναντάς και ο τρόπος που επικοινωνείς μαζί τους κάνει το κάθε τι ξεχωριστό. Από εσένα, την κοινωνικότητά σου και την προσέγγισή σου στη ζωή εξαρτάται το πώς θα περάσεις, όπου κι αν βρεθείς. Και καταλήγοντας με μια απάντηση που έδωσα στον εαυτό μου στην ερώτηση περί των βόρειων χωρών γενικότερα: Ίσως, εκεί η έλλειψη της ευκολίας των κοινωνικών συναναστροφών σε ηλιόλουστο εξωτερικό περιβάλλον κάνει τις ανθρώπινες σχέσεις πιο βαθιές. Θέλει περισσότερο κόπο για να γνωρίσεις κόσμο ή και να κάνεις φίλους, δεν είναι όμως δα κι αδύνατο. Η ομοιομορφία των κτηρίων μειώνει την σημασία τους ως παράγοντα ευτυχίας. Το μαργαριτάρι είναι αυτό που βρίσκεται μέσα τους. Οι άνθρωποι. Κι αυτό που έχεις να κάνεις εδώ, είναι να γίνεις δύτης, μαργαριταροξετρυπωτής!!! :Ρ Να βάλεις τα δυνατά σου και να δεις τα όρια σου, όταν οι συνθήκες δυσκολεύουν. Και ΑΥΤΟ έχει πάντα πλάκα και είναι η αγαπημένη μου ασχολία στη ζωή ως τώρα :) .

Θυμάστε τον ΨΑΛΙΔΟΧΕΡΗ ; Τον άνθρωπο που αντί για χέρια είχε ψαλίδια και έφτιαχνε αγάλματα από πάγο .. Είμαι σίγουρη πως όλοι θυμάστε την τύχη του (όμοια με εκείνη του Φρανκενστάιν σε πολλά σημεία ) . Είμαι το ίδιο σίγουρη όμως πως η αποκρουστική εκ πρώτης όψεως μορφή του δεν στάθηκε διόλου εμπόδιο στο να αποσπάσει την βαθύτατη συμπάθεια σας και να τη διατηρήσει ως το τέλος της ταινίας.

Δημιουργός της παρουσίας αυτής αλλά και τόσων άλλων στις γεμάτες φαντασία και ευαισθησία ταινίες : ο ΣΚΑΘΑΡΟΖΟΥΜΗΣ , ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ , BEETLEJUICE , MARS ATTACKS , BATMAN πρόσφατα BIG FISH κ.ά. , είναι ο σκηνοθέτης τους Tim Burton . Το έργο του όμως δεν περιορίζεται στον κινηματογράφο ..

Με τρόπο παραμυθένια παράλογο , ασυνήθιστο αλλά και τόσο άμεσα επιβλητικό, με τον μοναδικό, δικό του τρόπο, που είναι αδύνατο να μην αναγνωρίσεις ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους, ο Tim Burton , συγγραφέας και σκιτσογράφος μας παρουσιάζει μια συλλογή σαγηνευτικά μακάβριων ποιημάτων στην οποία μας μιλάει μέσω των φανταστικών αλλόκοτων ηρώων του , μικρών παιδιών και προσωποποιημένων αντικειμένων καθημερινής χρήσης ( τον ΣΤΡΕΙΔΑΚΗ , τη ΒΟΥΝΤΟΥΛΑ , τον ΚΑΠΤΕΝ ΛΙΓΔΑ , το ΑΓΚΥΡΟΜΩΡΑΚΙ , τη ΣΚΟΥΠΙΔΟΥΛΑ , τον ΡΟΥΛΗ-ΤΟΞΙΚΟΥΛΗ και πολλούς άλλους ) για την ευαισθησία και τον πόνο . Αποκαλύπτει την απρόσμενη σκληρότητα των παιδιών . Των αθώων αυτών πλασμάτων , άσπιλων ψυχών που ήταν άξιες του παραδείσου δίχως κρίση . Η σκέψη των οποίων όμως είναι απόλυτα απαλλαγμένη από τη λογική και από την « εξανθρώπιση » . Η κρίση τους είναι τόσο κοντά στους φυσικούς νόμους (της ζούγκλας) που ξαφνιάζει δυσάρεστα εμάς , τα κοινωνικοποιημένα πλέον όντα που έχουμε υποστεί τη μακροχρόνια επεξεργασία της νόησής μας από θεωρίες , κινήματα , θρησκείες ,κοινωνικούς κανόνες , αξίες , κλπ . Έτσι οι μικροί ήρωες που «δεν είναι σα τους άλλους» λίγη αγάπη από τους γύρω τους –είτε αυτοί είναι συνομήλικοι είτε όχι- , μα ο απάνθρωπος κόσμος μας δε διστάζει να δείξει και σε αυτούς το πρόσωπο του .
Συνάμα ο Burton δε παραλείπει να εμφανίσει και την τραγικότητα που κρύβεται κάτω από εξιδανικευμένα αισθήματα μεγάλων , όπως αυτό του έρωτα ή ακόμα και της μητρικής αγάπης . Εκεί πια η αναισθησία είναι ευσυνείδητη και εξ ου τρομοκρατική.

Όλα αυτά σε συνδυασμό με την νοσηρή και παράλληλα ελκυστική εικονογράφηση του ίδιου του συγγραφέα αφήνουν ένα αίσθημα απέραντης εθιστικής θλίψης και ένα μεγάλο απροσδιόριστο ΓΙΑΤΙ να αιωρείται στην ατμόσφαιρα .

Και … έχω γράψει πολλά μα και πάλι δεν αρκούν για να μεταδώσουν αυτό που δίνει το βιβλιαράκι σε ελάχιστη έκταση. Είναι όλο και όλο 123 σελιδούλες , μεγέθους ούτε καν Α4 με ένα τετράστιχο σελίδα παρά σελίδα και όμως στο τέλος σε κάνει να δακρύσεις …

Τίτλος πρωτοτύπου : The Melancholy Death of Oyster Boy and other Stories
Σειρά : Κόλαση
Μετάφραση : Βασίλης Μπαμπούρης
Εκδόσεις : Οξύ

ΥΓ : Να σημειώσω πως η μετάφραση είναι πετυχημένη κατά την ταπεινή μου άποψη, έχοντας κατά νου τη δυσκολία του να διατηρηθεί σε ένα τέτοιο έργο ακέραιο το νόημα , ο λεπτός σαρκασμός , η δισημία των λέξεων και η ομοιοκαταληξία που στο σύνολο τους και μόνο ως τέτοιο είναι σε θέση να αναδείξουν το έργο κάνοντάς το να μην υστερεί σε τίποτα σε σύγκριση με το γνήσιο αγγλικό κείμενο .

01/3/2004, raindrop

Ξεκίνησε βιαστικά. Σχεδόν απότομα. Όπως συμβαίνει σε όλα τα ταξίδια που κάνεις στη μέση της χρονιάς και δεν είναι απ’ αυτές τις μακροσχεδίαστες καλοκαιρινές –συνήθως- διακοπές. Μόλις μια μέρα πριν –τι μέρα; κάτι ώρες πίσω- έτρεχα ακόμη να προλάβω υποχρεώσεις της σχολής, του σπιτιού, της AIESEC, ενός άλλου οργανισμού που είμαι μέλος, μίας φίλης που της έτυχε κάτι… “Μηδενική συγκέντρωση και ψυχολογική προετοιμασία για ταξίδι σε μέρη αλλιώτικα, μακρινά και άγνωστα!” βρέθηκα να σκέφτομαι μέσα στο τρένο…

Και να που το τρένο κάνει ήδη στάση. Περάσαμε τα σύνορα. Γραφικός σταθμός. Ελεγκτές που σου ζητάνε διαβατήρια, εισιτήρια και… να τους πάρεις τσιγάρα στα duty free (!). Αναστατωμένοι επιβάτες που δεν έχουν κατασταλάξει ακόμα στο που θα κάτσουν, πώς θα βολευτούν, αν τους αρέσει αυτό ή το άλλο βαγόνι. Δεν έχουν εξοικειωθεί με το χώρο.

Στάση νούμερο δύο. Οι ελεγκτές που ξαναμπαίνουν δε προκαλούν αναστάτωση πλέον. Οι παρεούλες σχηματίστηκαν. Έγινε και η «ανακάλυψη» των συρόμενων καθισμάτων που γίνονται κρεβάτι. Κάποιοι πρόλαβαν να αποκοιμηθούν κιόλας. Το ταξίδι «μπήκε στις ράγες».

Ανοίγω τα μάτια μου κάποιες ώρες μετά. Πρέπει να με πήρε ο ύπνος για κάποιες ώρες. Ο ήλιος πλέον βρίσκεται κατά μεσής του ουράνιου θόλου και κάνει τις μορφές και τα χρώματα του έξω κόσμου έντονα κι ανάγλυφα. Βαλκανικό τοπίο. Πουρνάρια και φυλλοβόλα δέντρα που δε πρασίνισαν ακόμα. Ευχάριστες εκπλήξεις οι «νυφούλες» – δέντρα ανθισμένα ολόασπρα εδώ κι εκεί κατά μήκος της διαδρομής.

Κι άλλες στάσεις. Κι άλλοι ελεγκτές και άνθρωποι με στρατιωτικά. Μερικοί ακόμα επιβάτες. Όλα θολά στη μνήμη μου μέσα από τα διαλείμματα ύπνου…

Βράδυ. Πρέπει να πέρασαν κάπου 7-8 ώρες. Στις στάσεις βλέπεις πλέον κόσμο. Οι περιοχές είναι πιο κατοικημένες εδώ. Πλησιάζουμε στο κέντρο της χώρας-προορισμού. Η ώρα άλλαξε. Ναι, ναι πρέπει να πάμε τα ρολόγια μια ώρα πίσω. Λεπτομέρεια που προκαλεί σύγχυση και άγχος στους ταξιδιώτες. Αρχίζουν οι ερωτήσεις στους ξένους συνεπιβάτες.

“Belgrade now? No? When?”

Δε μιλάνε και πολλοί την αγγλική, ωστόσο βγαίνει μια άκρη.

«Παιδιά στην επόμενη κατεβαίνουμε!»

«Κιόλας;»

Βαλίτσες. Αναστάτωση. Και να σου ένας Σέρβος φοιτητής που σπουδάζει στην Ελλάδα! Ενθουσιασμός! Κουβεντούλα… Πρέπει όμως να κατέβουμε. Οι υπάλληλοι του τρένου μας βιάζουν με χειρονομίες και βλέμματα.

Βλέμματα… Ανήσυχα βλέμματα ψάχνουν για κάποιον γνωστό. Κάποιον να μας υποδεχτεί στην ξένη χώρα. Χαρούμενες φωνές! Ναι, ναι δε μας ξέχασαν, ήρθαν. Φυσικά και ήρθαν. Περίμεναν ένα χρόνο αυτή τη συνάντηση. Χαμόγελα, αγκαλιές, αμηχανία… Συστάσεις. Και το μπουλούκι προχωράει. Ακολουθεί τους οικοδεσπότες. Παρατηρώ τους δρόμους, τα κτίρια, τα αμάξια, τις επιγραφές, τους λιγοστούς περαστικούς. Όλα είναι φαρδιά, πλατιά, άνετα, καθαρά. Ναι. Μάλλον είναι κάπως καλύτερα απ’ όσο περίμεναν κάποιοι από μας. Εγώ δεν είχα προλάβει να φανταστώ και δε συμμετέχω στη συζήτηση. Τα δέχομαι όλα όπως τα βλέπω. Αρχίζω να συνειδητοποιώ πως ταξιδεύω. Πως απόψε δε θα κοιμηθώ στο γνωστό και οικείο κρεβάτι μου. Φτάνουμε στο ξενοδοχείο. Άνθρωποι. Κόσμος παντού από παντού! Αρχίζεις να βιάζεσαι. Πρέπει να προσαρμοστείς στο πρόγραμμα. Να λειτουργήσεις ως γκρουπ.

Το Βελιγράδι είναι πανέμορφο. Είναι ευρωπαϊκά βαλκανικό. Μεγάλοι δρόμοι, φανταχτερές ταμπέλες, μοντέρνες βιτρίνες και νεοκλασικά κτίρια. Αυτή η πόλη δεν είναι όμως μόνο κτίρια. Ξαφνικά μπροστά μας ανοίγει ένας άλλος κόσμος. Μία όαση στην καρδιά της πρωτεύουσας. Δέντρα, παγκάκια, σπιτάκια, αγάλματα και «ωωω τι όμορφη θέα!». Ο ποταμός … απλώνεται κάτω και κυλάει από τη μιαν άκρη της πόλης στην άλλη. Το νερό, οι αχτίδες του ήλιου, τα σύννεφα … παίζουνε όλα μαζί και ζωγραφίζουν τις αναμνήσεις μας και τις φωτογραφίες στις μηχανές μας. Η κούραση και η ταλαιπωρία δεν υπάρχουν μπρος στη τόση ομορφιά. Εύχομαι να ήταν έτσι το μέρος στο οποίο ζω την καθημερινότητά μου και υπόσχομαι στον εαυτό μου να ξαναεπισκεφτώ αυτόν τον τόπο. Ο χρόνος δε φτάνει για να τον απολαύσω στο έπακρο και οι οργανωτές μας βιάζουν: «Θα βγούμε εκτός προγράμματος!»

Συνεχίζουμε τη βόλτα. Κομμάτι του πάρκου θυμίζει βασιλική αυλή με τις μεγαλόπρεπες σκάλες της που οδηγούν στον κήπο με τα φροντισμένα παρτέρια λουλουδιών και τους σε σχήματα κομμένους θάμνους. Περπατάμε, περπατάμε.. Έχει σίγουρα δυο ώρες τώρα. Μα πόσο μεγάλο μπορεί να είναι αυτό το πάρκο; Ο αρχιτέκτονας δε λυπήθηκε χώρο στη πόλη. Μπράβο! Εύχομαι να σταματούσε ο χρόνος για να ξαναπολαύσω αυτή τη βόλτα.

Οι πέντε μέρες που ακολουθούν έχουν τελείως άλλο χαρακτήρα. Είναι γεμάτες ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Αυτή είναι η μία και μοναδική λέξη που μπορεί να τις περιγράψει.

Το συνέδριο αρχίζει!

Μέσα στις πέντε αυτές μέρες ο καιρός και τα συναισθήματα αλλάζουν όλη την ώρα. Έχει λιακάδα κι όλα έξω φωτίζουν, βρέχει κι όλα γίνονται μελαγχολικά, χιονίζει κι ο τόπος αλλάζει χρώμα. Ο πρωινός ήλιος αντανακλά και διασκορπίζει το εκτυφλωτικό άσπρο παντού, σα να ‘βαλε η φύση άλλη φορεσιά, χνουδωτή κι επίσημη. Έβαλε τα καλά της. Μαζί της κι εμείς, είναι το official dinner night. Οι εμπειρίες που ζήσαμε τις πέντε μέρες αυτές συμπυκνωμένες θα μπορούσαν να εκταθούν σε μερικά χρόνια υπό κανονικές συνθήκες..

Τελευταία μέρα.

Είναι ηλιόλουστη σα την πρώτη. Βγαίνουν οι τελευταίες φωτογραφίες με τη θέα του δάσους και των χιονισμένων βουνοκορφών από ψηλά να μοιάζει με καρτ-ποστάλ.

Γνωρίσαμε έτσι την εξοχή των βορείων Βαλκανίων. Οι πέντε ώρες που μας χώριζαν από το αστικό περιβάλλον περνάνε πιο γρήγορα αυτή τη φορά. Είναι η συσσωρευμένη κούραση και αϋπνία που κάνει το χρόνο να εκμηδενίζεται.

Είμαι πάλι στο τρένο. Ακούω το ρυθμικό τακ-τακ, τακ-τακ, τακ-τακ. Ήχος που γαληνεύει και νανουρίζει. Επιτέλους έχεις όλο το χρόνο δικό σου για ν’ αναλογιστείς τι συνέβη. Χρόνο για να βάλλεις τις εντυπώσεις σε μια τάξη. «Μα καλά πώς πέρασαν οι μέρες τόσο γρήγορα;» είναι η μόνη ερώτηση που δε ψάχνει απάντηση από αυτές που σου ‘ρχονται στο μυαλό. Σε κάνει να νιώσεις ωραία, γιατί σημαίνει πως πέρασες όμορφα.

Τακ-τακ, τακ-τακ, τακ-τακ. Στάσεις, ελεγκτές, άνθρωποι με στρατιωτικά. “Passport please”. Δε τους δίνεις πλέον καμία σημασία, μόνο προτάσσεις το χέρι με το διαβατήριο και το εισιτήριο μηχανικά. Ράγες, δέντρα, τρένα που πάνε αντίστροφα. Για κάποιους το ταξίδι αρχίζει τώρα.

Αυτά είναι, λοιπόν, τα Βαλκάνια. Διαφορετικά αλλά ίδια. Τα ταξίδια σε κάνουν να δεις τον κόσμο καλύτερα. Να προσπεράσεις φόβους και να απαντήσεις διλλήματα, να καταρρίψεις απόψεις και να σχηματίσεις καινούριες. Τώρα νιώθω πιο πλήρης, πιο γεμάτη. Λίγο πιο σοφή αν θέλετε. Ήταν ωραίο το ταξίδι αυτό, ναι, και χαίρομαι τόσο πολύ που το έκανα με τρένο. Η διαδρομή σε κάνει να «μπεις στο κλίμα». Αντιλαμβάνεσαι τη κίνηση, τη μετακίνηση. Το μυαλό και το σώμα έχουν το χρόνο να προσαρμοστούν στην αλλαγή, να την αντιληφθούν. Έχεις και το χρόνο να κάνεις τέτοιες σκέψεις και να νιώσεις ωραία.

Ταξιδέψτε! Επισκεφτείτε τα γειτονικά βαλκανικά μας κράτη. Το ‘χω δοκιμάσει. Τρώγεται…και είναι θεσπέσιο!

*Αφορμή για το ταξίδι αυτό στάθηκε το συνέδριο EUROEXPRO του φοιτητικού μη κυβερνητικού οργανισμού AIESEC με συμμετέχοντες νέους από όλα τα κράτη της Ευρώπης (τα εντός και τα εκτός της Ε.Ε.) καθώς και νέους από τη Βόρεια Αμερική. Στο συνέδριο αυτό καθαυτό απέφυγα να αναφερθώ εσκεμμένα, προκειμένου να μη σας χαλάσω την έκπληξη μιας παρόμοιας εμπειρίας.

For more pics click here: http://travel.webshots.com/slideshow/558689311fucuHo

—————-
Now playing: keith jarrett – eyes of the heart(part two)
via FoxyTunes

Isn’t it beautiful? :)

Many thanx to a friend of mine (Panagiotis) who sent it to me.

Although this gonna be quite a personal blog, I will try not to post boring things so that it is not “another blog on wordpress.com”. The real challenge for myself will be to post regullarly and not to let the everyday-ness (raindrop’s vocabulary-get used to it) have a control over me :P

experimentally yours,

~raindrop~